Kiedy przyjechałam, pochyliła się i szepnęła: „To dopiero początek. Zaczekaj chwilę”. Myślała, że nadal będę tym samym przestraszonym dzieckiem, którym byłam kiedyś. Nie miała pojęcia, kim się stałam.
Spędziłam całe popołudnie spiesząc się z pracy do domu, wciąż na obcasach, ściskając jaskrawożółtą teczkę, którą ozdobiła sama moja córka, Lily Parker. Kwiaty. Malutkie rysunki kotków w koronach. W środku było jej najnowsze wypracowanie – takie, które wywoływało uśmiech na twarzach nauczycieli i wywoływało u nich słowa w stylu: „jest wrażliwa… ma wyobraźnię… wyjątkowa”.
To była Lily.
Dwunastoletnia. Dobroduszna. Wciąż wierzyła, że świat jest w większości dobry.
Zapukałam do drzwi klasy.
zobacz ciąg dalszy na następnej stronie 
Palal e pherdo paśa vaś o xabe, manga tumen te źan ki aver rig vaj te putaren o butòn (>) thaj na bistren te SHARE-en len tumare Facebook-esqe amalenθar.
